| تبليغات | X |
|
زندگی بی گل نرگس معنا ندارد.
اعیاد شعبانیه برهمه مبارک باد
خوشا به حال یتیمان عصر علی (ع) به آنها سر می زد هر عصر علی(ع) فردا کسی به دنیا می آید که با وجودش یتیمی معنا ندارد.کا ش همه یتیمان عالم در زمان امام علی (ع) جمع می شدند.ولی چه کنیم که بین ما فاصله افتاده است. پدرم که بود خوشی در دلم خانه کرده بود چشمانم با اشک بیگانه بود. واژه ای به عنوان یتیمی را نمی شناختم. پدرم که رفت دلم غم خانه شد یتیمی با دلم هم آشیانه شد. انگار سد اشک هایم فرو ریخت تا اینکه خدا پدری را ازجنس خودش بر من آشکار کرد..پدری که بعد از پدرانش عهده دار پاک کردن اشک یتیمان است پدری که هر شب را به امید دیدنش صبح می کنم.آری پدرم مهدی صاحب زمان(ع) است.بهتر زهمه پدران است. التماس دعا
دلم شد گرفتارت ای همه عالم از ازل گرفتارت پر گناهان را می پذیری یا نه؟ پرازاشک وآه هان رامی پذیری یا نه؟ بپذیر که امشب خداییم بپذیر که پر از پشیمانیم ولی می دانم که بر من نظر داری وگرنه من که باشم که کنم یاد تورا.
امروز رقیه (س) بی بابا شد الهی هیچ طفلی بی بابا نباشه اگر باشه در این عالم نباشه خدایا به احترام رقیه گناهان مارا ببخش و کمک کن که دیگه گناه نکنیم
می روم زپدر عیدی بگیرم زلبخندش گل شادی بگیرم من بی پدر در عید مبارک از که باید عیدی بگیرم شعیان را پدری دلسوز است می روم زاو غم شدی بگیرم یابن الحسن(عج) بر درت آمدم تا لطفت ببینم با تمام گناهان از درت ناامید نیستم مرا دست خالی بر نگردان ای خدا تو بودی که به من نشانه این خانه را آموختی از تو می خواهم که مرا تا ابد گدای این خانه بگردانی گدای می کنم از کسی که که تابه حال هیچ کس از در خانه اش دست خالی بر نگشته. یا مهدی(ع)
میگن در صحرای عرفات اگر دیدی از خیمه ای نام ابوالفضل می آید بداند که حتما" امام زمان(عج)به آن خیمه سر می زند یابن الحسن درستکه ما در صحرای عرفات نیستیم ولی همیشه نام عمویت بر لبمان هست ای مردمان بی خبر از جام می بی خبران زندگی با حال می در به در آواره مولا شدن بهتر از ساکن کاشانه دنیا شدن
دلم را ربودند از من ای صبا ببر سوی دلبرم خبر با سوز وآه بگو به یارم که دلم سفر کرده به سویت دلم فقط راه رفتن به سوی تو را می داند نه راه دیگری را می شناسد و راه بازگشت به خودم اگر تو قبولش نکنی نمی دانم که در کدام بیابان آواره خواهد شد ولی بیجاره دلم از همین حالا احساس آواره بودن را حس می کند یار من تو که دل می بری از دلبران با یک نگاهی ما راهم نگاهی کن گاه گاهی چه سخت است عشقی که عاشقش می داند نمی رسد به معشوقش کاش همه عاشق ها مثل عاشقان امام زمان (ع) همیشه امید داشتند که یک روزی لبخند یارشان را می بینند
آن دوست که دیدنش بیاراید چشم بی دیدنش از گریه نیاساید چشم ما را برای دیدنش باید چشم ور دوست نبیند به چه کار آید چشم گفتم دل و جان بر سرت کارت کردم هر چیز که داشتم نثارت کردم گفتا تو که باشی که کنی یاد مرا کان من بودم که بی قرارت کردم
خوشا به حال یتیمان عصر علی(ع) به آنها سر می زد هر عصر علی(ع) ولی من هم دارم پدری پدری از جنس علی(ع) دلا رخصت که گویم نام پدرم همه دانند که مراست پدری .... می گویند که آقامون علی(ع) هر شب به یتیم ها سر می زد.وقتی یتیم ها علی (ع) را می دیدند همه غم ها وقصه های خودشان را فراموش می کردند وقتی دست بر گردن و شانه های مولایمان می انداختند احساس می کردند که دیگر یتیم نیستند احساس می کردند که خوشبخت ترین بچه دنیا هستند لبخندی بر لبان کوچک آنها می نشست که همه افلاکیان با آن لبخند قهقهه می زدند.یتیتم ها می دانستن که آقاشون کی می آید با صدای قدم هایش آشنا بودند همه شب قبل از رسیدن موقع دیدار پشت در های خانه هایشان می نشستند.وقتی که صدای پای باباشون می شنیدند بلند می شدن و در و باز می کردن ومی پریدند با آغوش پدرشان. نمی دانم اون شبی که یتیم ها مثل همیشه منتظر شنیدن صدای پا پشت در نشسته بودند ولی دیگه از صدای پا خبری نشد چه کار کردند.به نظر من گریه ای کردند که به جسارت می گویم که هر قطره اشک که به زمین می ریخت کل زمین به لرزه می افتاد.وای...در آن شب یتیم ها چی کشیدند.دیگه کم کم برای یتیم ها عادت شد که پشت در بشینندو گریه کنند.تعداد زیادی از آنها دیگه از اومدن آقاشون ناامید شدند. ولی آقا جان یتیم های امروزهم مثل اون زمان ها پدری دارند که به امید او زندگی می کنندبه امید اوشب ها پشت درهای خانه هایشان گریه می کنند. به امید او غم ها را تحمل می کنند.خلاصه امروز هم یتیم های هستند که به وجود مبارک امام زمان(ع) دل بسته اند. به امید او هر شب پشت درهای خانه هایشان زانوی غم بغل گرفنه زار ..زار ..گریه می کنند.حاضرند کل هستی خودشان که چیزی غیر از یک دل شکسته ،دو تا چشم اشک ریخته،دوتا پای نحیف که از بس بغل شدند نمی تونند راست بشن،و...بدهند ویک بار به جای اشک فراق اشک شوق از چشمانشان سرازیر شود.یک لحظه احساس کنند که دیگر یتیم نیستند،یک لحظه تمام غم هارا فراموش کنند.مگر این های که گفتم چیزهای زیادی. آقا جان تورا قسم می دهیم به مولا علی(ع).تو را قسم می دهیم به یتیم سه ساله کربلا رقیه(س)به خدا نمی دونم چه چوری شد دست هایم در روی کیبورد نام رقیه را نوشت آخه رقیه هم برای دوری پدرش خیلی گریه کرد.وآخرش............... ما را از غم هایمان جدا کن جان بگیرو لحظه دیدار نصیبمان کن. خلاصه آقاجان ما منتظریم هر چند این انتظار به درازا بکشد. التماس دعا
در میخانه باز است امشب می پرستی همه ناز است امشب مست می شوند با روی ساقی می چه حاجت با روی ساقی با روی ماهش دل ربایی می کند از بیچاره گان غم زدای می کند ترسم که گر وقت درمانم رسد از شوق رویش به پایانم رسد دوستانم بی خبر از مست بودم ترحم می کنند بر دیوانه بودم مگر ترحم دارد دیوانه مولا شدن خراب خانه آقا شدن مردمانی بی خبر از عشق پاک گرفتاران زر وسیم وخاک افلاکیان خانه کرده در زمین خانه دل ویرانه کرده در زمین گویند گرفتار مولا شویم؟ مثل تو دیوانه رسوا شویم؟ تو بیرون از این خانه و کاشانه ای با قدرت مولایت چرا بی خانه و کاشانه ای؟ ای مردمان بی خبر از جام می بی خبران زندگی با حال می در به در آواره مولا شدن بهتر از ساکن کاشانه دنیا شدن
|
درباره وبلاگ
تیر 1388 اسفند 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 پیوندها
موعود مهر |
min.jpg)
